Rajzefiber odc.3.

Piątek. Jako rasowy chadziaj/słoik*(niepotrzebne skreślić) postanowiłem wybrać się w rodzinne strony. Niestety zawiedziony ubogą ofertą połączeń na kolei, postanowiłem udać się w tą podróż autobusem PKS. Na dworcu zastałem pełno ludzi mojego pokroju wierzących w spokojne zdeponowanie swoich bagaży w luku bagażowym autobusu i wygodne, samotne miejsce siedzące przy oknie. O sancta simplicitas! Ich wiara sięga wyżej niż słoneczny zenit. Po dopchaniu się do bagażnika i odstaniu w kolejce za biletem, udalo mi się zdobyć jedno z ostatnich wolnych miejsc. W  pełnej ciał pasażerów i atakowanej przez promienie słoneczne aluminiowo-stalowej puszce temperatura wzrasta bardzo szybko, zaś wydzielany zewsząd dwutlenek węgla osiąga niebezpieczne stężenia...
Autobus sunie powoli ulicą Głogowską, mijany przez wesoło hałasujące bimby. Wraz z innymi autami tworzy on wielkiego korkowego węża, który leniwie opuszcza Stołeczne Miasto Poznań. Dopiero za Stęszewem nabierze on prędkości...
Miłego weekendu wszystkim życzę!
Pozdrawiam
Tympanistam

Rajzefiber odc.2.

16:49... Gwizd  konduktorskiego gwizdka. Sygnał dźwiękowy, drzwi zamykają się, pociąg rusza. W kraju cywilizowanym wyglądało by to tak:
Uśmiechnięci podróżni siedzą w wygodnych fotelach i podziwiają widoki przesuwające się za oknem...
W wersji PKP :
Nabity do granic możliwości pociąg Regio relacji Poznań Główny - Zielona Góra - Głogów nabity jest do granic możliwości. Człowiek na człowieku, zdezorientowani pasażerowie tłoczą się niemiłosiernie niczym śledzie w puszcze, przy czym śledzie mogą mówić o luksusie....Są tu wszyscy, ludzie wracający z pracy w Poznaniu, studenci, ludzie jadący do domów na weekend. Na szczęście w tłumie panuje radosna atmosfera śmiechu, śmiechu nad groteską jaką jest pojedyncze EN57 w piątek w godzinach szczytu między dwoma miastami wojewódzkimi.
Pozdrawiam
Tympanistam